piątek, 27 stycznia 2012
Przeprowadzone niedawno badania płac ujawniły pensje głów brytyjskich uniwersytetów, a co za tym idzie nieoczekiwanie duże różnice w tym, kto ile zarabia. Pieprzyku dodaje historii to, że temat pensji jest powszechnie uważany za temat tabu i o nim się zwykle nie rozmawia, chyba że sprawa dotyczy pracowników sektora publicznego (i ostatnio coraz częściej szefów brytyjskich banków). A teraz liczby, o które rozpętała się cała afera: rektor Uniwersytetu Oksfordzkiego zarabia 424 tys. funtów rocznie (dane za 2010/2011) a rektor Uniwersytetu Cambridge – 258 tys. funtów. Różnica jest rzeczywiście zaskakująca, zważywszy na to, że stanowiska są bardzo podobne a uczelnie mają zbliżony status. Mnie jednak najbardziej gryzie to, jak duża jest przepaść między pensją pracowników naukowych a rektora tej samej uczelni (średnio ok. 10-krotna). W końcu kto bez kogo nie mółgby się obejść? :)
środa, 25 stycznia 2012
Chyba wszyscy znają jednego z młodszych szefów brytyjskiej sceny kulinarnej - Jamiego Olivera. Jego książki świetnie podróżują zarówno do domów na Wyspach Brytyjskich jak i w tłumaczeniach po całym świecie. W zeszłym roku wydawca (Penguin) zarobił na jego publikacjach 13,2 mln funtów (!) To jednak znacznie mniej niż w 2010 r., kiedy to kulinaria Olivera sprzedały się za 20,3 mln funtów (!!!) Imponujące, prawda? Dla porównania wszystkie przewodniki w całkiem niezłej serii "Rough Guides" (korzystałam z jednego z nich, podróżując po Indiach i byłam pod wrażeniem) przyniosły Penguinowi 5,8 mln funtów. Olivera nie przebiły nawet książki innej brytyjskiej multimilionerki J K Rowling - jej Harry Potter dostarczył wydawnictwu Bloomsbury 4,6 mln funtów. Kulinaria, jak wynika z tego podsumowania, to niesamowita żyła złota. Książki z przepisami Lorraine Pascale ("Home Cooking Made Easy" i "Baking Made Easy") sprzedały się za 4,4 mln funtów (wyd. HarperCollins), a jedna z podobnych publikacji wydana przez Bloomsbury przyniosła 3,2 mln funtów (niestety umknął mi jej tytuł). Oczywiście znani autorzy literatury popularnej mogą liczyć na wielotysięczne czy milionowe nakłady, a co za tym idzie astronomiczne przychody (dla przykładu "The Lost Symbol" Dana Browna przyniósł 3 mln funtów, "Snuff" Terry'ego Prachetta - 2,4 mln). To jednak nie znaczy, że literatura piękna nie jest mocno dochodowa. Zeszłoroczny zwycięzca nagrody Bookera "The Finkler Question" Howarda Jacobsona (wydany niedawno po polsku pt. "Kwestia Finklera") sprzedał się za 829 tys. funtów, a tegoroczny (i zresztą mój osobisty faworyt) "The Sense of an Ending" Juliana Barnesa przyniósł ok. 1,5 mln funtów wydawnictwu Random House. Panów pobiła jednak Emma Donoghue, której "Room" nominowany do kilku nagród dostarczył ponad 2 mln funtów HarperCollins. Nie chcę Was zasypywać liczbami. Sama jestem w stanie przyswoić bardzo ograniczoną porcję statystyk (w pewnym momencie tego typu wyliczanki robią się po prostu nudne, chyba że pisze je Julian Barnes :)). Pisząc tą notkę muszę jednak wspomnieć o jeszcze jednym fenomenie - biografiach i wspomnieniach, które są najprawdę potężna nogą brytyjskiego rynku - tak potężna pewnie jak potrafi być noga w socrealistycznej rzeźbie :) Niezwykłym hitem w zeszłym roku była biografia córki napisana przez Kate McCann, by w ten sposób zebrać fundusze na dalsze poszukiwania zaginionej dziewczynki (z pewnością pamiętacie tą tragiczną historię z rodzinnych wakacji do Portugalii). Książka przyniosła 2,5 mln funtów. Jeszcze bardziej popularne były wspomnienia Stevena Fry'a i Michaela McIntyre'a (7,4 mln). Na sam koniec dużym zaskoczeniem był dla mnie sukces Dickensowej biografii Claire Tomalin (1,3 mln funtów!) Tyle liczb z Wysp Brytyjskich (przy okazji: dane pochodzą ze styczniowego Booksellera, który zrobił podsumowanie na podstawie wyników książkowych badań Nielsena). Czy wiecie, jak radzą sobie książki w Waszych krajach?
wtorek, 24 stycznia 2012
Dzięki Dickensowi moje dzieciństwo obfitowało w dodatkowe przeżycia, przyprawiające o gęsią skórkę, niedojedzone bądź zimne obiady i intensywne sny. Rzeczy nie do przecenienia, prawda? Teraz, kiedy zmagam się z różnymi sprawami, zwłaszcza medyczno-szpitalnymi (dla przykładu w zeszłym roku spędziłam 17 dni z Isabel w szpitalu, a w ciągu 2011 Bela miała łącznie 110 lekarskich wizyt, badań, konslutacji, spotkań terapeutycznych, etc etc etc, na które musiałam ją zabrać), to nie mogę się oprzeć wrażeniu, że ktoś wsadził mnie w książkę Dickensa, a pisarz zza grobu zręcznie tworzy coraz to bardziej powikłane zdarzenia, którym muszę stawić czoła. Dlatego proszę, drogi mistrzu w roku twoich okrągłych urodzin, oszczędź mi proszę trochę tych perypetii z dreszczykiem!
Witryna księgarni Blackwells w Oksfordzie poświęcona Dickensowej rocznicy. Zawiera powieści pisarza i wydane niedawno dwie znakomite biografie (Claire Tomalin i Roberta Douglasa-Fairhursta)
poniedziałek, 23 stycznia 2012
piątek, 20 stycznia 2012
Dzięki Wam nasza lista najlepszych niezależnych księgarni świata bezustannie się powiększa, za co jestem Wam szalenie wdzięczna. Zostałam jednak zmuszona, żeby ją rozkawałkować, bo w oryginalnej notce zabrakło już miejsca (!). Dlatego najlepsze polskie księgarnie będą teraz miały swoje własne miejsce, a zagraniczne pozostaną pod oryginalnym adresem. Wszystkie znane mi ksiągarnio-kawiarnie oznaczyłam symbolem [K-K], ale być może coś przeoczyłam w naszej liście, więc proszę koniecznie dajcie mi znać. Poza tym jeżeli przyuważycie jakieś nowe miejsce, to nie wahajcie się o nim napisać - z przyjemnością dodam je do listy. Poniżej polska lista (zdjęcia pojawią się za chwilę): GDYNIA
GDAŃSK
JAROSŁAW
*** Księgowisko w przejściu Dworca Głównego, gdzie można tanio nabyć różne ciekawe rzeczy, a obsługa jest kompetentna i zawsze miła, mimo iż nie raz pracowała w temperaturze -10 stopni (dobrze że dach jest).
KRAŚNIK
KROSNO
LUBLIN
ŁÓDŹ
OLSZTYN
PRZEMYŚL
POZNAŃ
RZESZÓW Tu się jeździło po tanią książkę :) W centrum jest kilka specjalistycznych - językowa, prawnicza.
SOPOT
WARSZAWA
Księgarnie-kawiarnie oferujące książeczki dla dzieci: ***
WROCŁAW
ZAKOPANE
ZAMOŚĆ
poniedziałek, 05 grudnia 2011
Kiedy zatem parę dni temu zobaczyłam w Times Literary Supplement reklamę tegorocznego projektu British Library Between Two Worlds: Poetry and Translation, od razu wlazłam na ich stronę. Pomysł jest podobny - chodzi o zachowanie oryginalnego brzmienia poezji, z tą różnicą, że mówimy o poezji współczesnej. Na stronie BL pojawiła się ponad trzydziestka współczesnych poetów, którzy czytają w oryginale i w przekładzie swoje wiersze (mała uwaga, nie wszyscy oferują angielskie tłumaczenia, jak na przykład rosyjski poeta Oleg Boruszko). Świetnie jest posłuchać poezji w tylu językach: perskim, arabskim, pundżabskim, angielskim, rosyjskim, ha, a nawet polskim! Jestem ciekawa, ilu z Was zetknęło się z poezją Adama Czerniawskiego? To znana postać od "spraw polskich" na Wyspach Brytyjskich, na ile znana w Polsce? Z tego, co wiem, pan Czerniawski prowadził kiedyś warsztaty poetyckie na Uniwersytecie Jagiellońskim, więc jest szansa, że znają go tamtejsi studenci. Ja o tym nazwisku usłyszałam dopiero w Wielkiej Brytanii. Czerniawski oprócz poezji zajmuje się promocją polskiej literatury, sam przekłada na angielski (od Kochanowskiego po Różewicza). W nagraniu dla British Library możecie usłyszeć ponad dziesiątkę wierszy poety, którego głos zdradza już leciwy wiek. Kto nigdy nie słyszał irackiej poezji, ten ma okazję. British Library prezentuje m.in. Fadhila Assultaniego (tylko część wierszy po arabsku, bo Assultani tworzy też po angielsku). Dla mnie miłym odkryciem było posłuchanie wierszy węgierskiego poety George'a Gömöri, który znany jest z niezwykle szerokiej działalności kulturalno-literackiej, w tym promocji... polskiej literatury. Kilka lat temu spotkałam go na wieczornym seminarium poświęconym tłumaczeniu wierszy Herberta. Rozmowa toczyła się po angielsku. Dzięki British Library mogłam posłuchać jego ojczystej mowej (która, nie ukrywam, jest równie egoztyczna dla mojego ucha jak perski czy arabski...) Zapraszam do szperania w archiwum British Library na własną rekę. Swoją drogą, gdybyście mieli stworzyć podobny projekt, głos którego z żyjących poetów chcielibyście zachować?
piątek, 02 grudnia 2011
We Need to Talk about Kevin, reż. Lynne Ramsay, 2011, produkcja brytyjsko-amerykańska
Tinker, Tailor, Soldier, Spy", reż. Tomas Alfredson, 2011
Jane Eyre, reż. Cary Fukunaga, 2011
Zdjęcia scen filmowych pochodzą z różnych serwisów. Dziękuję za użyczenie.
środa, 30 listopada 2011
Podobno czegoś na taką skalę nie doświadczyła Wielka Brytania od 30 lat. To nic w porównaniu z protestami studentów przeciwko podwyżkom opłat za studia czy tym, co niedawno działo się pod Katedrą św. Pawła. Strajk jest generalny, ponad połowa szkół państwowych dziś zamknięta i pewnie nie ma miasta na Wyspach, gdzie nie pojawili się demonstrujący przeciwko zmianom w reformie emerytalnej (i bardziej ogólnie przeciwko wzrastającej przepaści między pensjami w tzw. państwówce i zarobkami ludzi pracujących w prywatnych firmach finansowych, główie w londyńskim City). W Oksfordzie pikietujących znalazłam dziś pod budynkiem administracyjnym uniwersytetu, gdzie składa się podania na studia. Choć sprawa dotyczy właściwie życia po 60-tce, większość demonstrujących to ludzie w wieku 20-30 lat. Może emerytura nie jest ich codziennym zmartwieniem, ale z pewnością nie są zadowoleni z tego, jak rząd radzi sobie z kryzysem gospodarczym. Protest jest wybitnie pokojowy – oprócz ulotki zatytułowanej "Stop the great pension robbery" (Powstrzymaj wielką grabież emerytur) otrzymałam płomienny uśmiech od jednej z uczestniczek. Coś grubszego szykuje się na Broad Street (najszerszej ulicy miasta), bo w południe rozstawiano tam wielką scenę pod eskortą konnej policji. Nawet na mojej cichej uliczce znalazła się grupa protestujących. Przejeżdżałam dość szybko samochodem rano, więc zdążyłam wyłowić jedynie duży napis "Koniec ze zdzierstwem".
Strajk antyrządowy w Oksfordzie, Little Clarendon Street
Strajkujący przed budynkiem administracyjnym uniwersytetu
Eskorta policyjna
wtorek, 22 listopada 2011
Zapewniam, że nie zdradzam treści, poza niezbędnym minimum (pozwolę sobie fragmencik przytoczyć - mam nadzieję, że Dwutygodnik nie będzie miał mi za złe): Głównym bohaterem "The Sense of an Ending" jest Tony Webster, emeryt, który wybrał "życie spokojne": po studiach objechał Stany Zjednoczone, wrócił do domu, zdobył ciepłą posadę, ożenił się, został ojcem, rozwiódł się bez większych emocji. O sobie mówi, że "nie jest złym człowiekiem". To typowy Barnesowski przeciętniak, niewymagający i osamotniony. Barnes nie pozwala mu jednak na spokojną starość. Więcej w Dwutygodniku. Miłej lektury!
czwartek, 17 listopada 2011
W piątek 11-tego listopada jesteśmy z Isabel pasażerkami miejskiego autobusu, który tuż przed jedenastą zatrzymuje się, by o pełnej dwiema minutami ciszy uczcić poległych na wojnach (tak obchodzi się 11-tego listopada na Wyspach). Naprzeciwko nas siedzi opiekunka społeczna z angielską wersją Lukrecji z "Lubiewa" Witkowskiego (oksfordzka Lukrecja ma przerzedzone włosy koloru śliwki, mocny makijaż i równie mocny zarost. Krótka spódniczka, kolorowe skarpetki i trampki zastępują komunistyczne wdzianko lubiewskiego oryginału). 11.00 - gaśnie silnik autobusu, opiekunka zaczyna głośno objaśniać przyczynę nagłego przystanku. 11.01 - cały autobus słyszał już kilka razy o dwóch minutach ciszy. Nie słyszał jednak żadnej ciszy. 11.02 - autobus rusza. Opiekunka przystępuje do wyjaśniania, dlaczego odjeżdżamy po czym uśmiecha się do Beli i zaczyna nam opowiadać o słodyczach, którymi codziennie raczą się z Lukrecją (różowe, ciągnące gumki). Na koniec podróży życzy mi "Radości z powodu bycia rodzicem!", na co ja jej odpowiadam równie głośnym życzeniem "Miłego dnia!" i rozchodzimy się każda w swoją stronę. Lukrecja szturcha opiekunkę w ramię, wesoło rechocząc, a ja szczypię się w rękę.
środa, 09 listopada 2011
Kształt wielkiego ekranu imituje taśmę filmową. Obraz zmienia się na nim po kawałku. Nagle jedna część zmienia się w czerwony kwadrat, potem druga w żółty, by po chwili pokazać coś, co ewidentnie wywołuje skojarzenia z obrazami Joana Miró. Ok, zatem Joan Miró! (udaje mi się uniknąć wiśnięcia) Potem są spadające jajka na tle wielkiego budynku, który jest zdjeciem boku Tate Modern. Jajka, jakie absuralne?! Oczywiście jajka nawiązują do prac brytyjskich surrealistów z początku wieku (znowu uchodzę z życiem). Pojawiają się też najróżniejsze motywy wanitatywne: zachodzącego słonca, spadających liści. I pewnie dziesiątki innych, których najzwyczajniej świecie już nie wyłapuję (jednak wisielec!)
Dobór kadrów każe mi jednak pozostać głównie w czasach modernizmu. Nie bez przyczyny. Bo "Film" Tacity Dean jest przede wszystkim filmem o filmie (w tej epoce rodzi się przecież ruchomy obraz). Artystka pokazuje jednak coś, co bezpowrotnie mija: jego analogową, niemą formę. "Film" czytam więc jako refleksję nad samym medium.
Wszystko dobrze. Można tak stać w nieskonczoność w monstrualnych ciemnościach Hali Turbin w Tate Modern i odgadywać nawarstwione znaczenia poszczególnych klatek filmowych. To jednak, co mi przeszkadza, to to, że właściwie nie mam w tym żadnej frajdy. "Filmu" Tacity Dean nie potrafię kontemplować. Mój umysł nie poddaje się magicznej sile medium, bo w tej pracy za dużo jest o samym medium, a za mało treści. Dlatego w tym roku wyszłam z Tate Modern w stanie totalnej obojętności.
Tacita Dean "Film", Unilever Series 2011, Tate Modern
niedziela, 06 listopada 2011
Namioty protestujących przy katedrze św. Pawła w Londynie
Ogłoszenia, obwieszczenia i hasła protestu Podejrzewam, że większość z Was słyszała o tym, co stało się w połowie minionego miesiąca w Londynie? Dla tych, który podobnie jak ja trwali w przyjemnej niewiedzy, wyjaśnię, że grupa ludzi postanowiła ruszyć na londyńskie city i doprowadzić do zamknięcia giełdy papierów wartościowych. Tłum miał być podobno nieźle nabuzowany antykapitalistycznymi hasłami, a w szczególności hasłem końca korporacyjnej zachłanności i nieprawdopodobnie wielkim pensjom osób pracujących w dzielnicy finansowej. Z jakiś powodów cel marszu nie mógł być osiągnięty, więc protestujący osiedli na wielkim placu przed katedrą św. Pawła. Osiedli to właściwie za mało powiedziane, bo większość z nich koczuje tam w namiotach.
Nieszczęsny monopol, który prowadzi li tylko do bankructwa i biedy
"Jeżeli przestępcy nie mogą drukować pieniędzy, to dlaczego pozwala się na to bankom?" jedno z haseł protestu Sprawa przybrała dość ciekawy obrót, kiedy o losie protestujących zaczęły rozmawiać największe głowy kościoła anglikańskiego, a potem dwójka z najbardziej znaczących duchownych katedry św. Pawła podała się do dymisji. Bo protest przeciw bogactwu i zwiększającej się na Wyspach przepaści między najbogatszymi i najbiedniejszymi zaczął powoli dotyczyć też sytuacji kościoła. Widok przepychu kościelnych obrzędów jest też dla mnie niekomfortowy, więc doskonale rozumiem, jak szybko protest przeciwko londyńskiej city mógł zmienić się w protest antyklerykalny.
"Teraz czas prawdziwej demokracji" Zatem przyszłyśmy na miejsce. Na placu katedralnym namiotów było wciąż mnóstwo, ale znacznie więcej kręciło się jednak gapiów niż protestujących. Atmosfera okazała się dość "poimprezowa". Z wywieszonego przy jednym z namiotów harmonogramu dnia wyczytałam, że większość wydarzeń już się odbyła i rzeczywiście mogły być one na tyle wyczerpujące, że protestujący musieli wieczorem odpocząć (po południu odbył się m.in. marsz na parlament). Jedyną aktywną osobą był chłopak zrobiony na karykaturę Tony’ego Blaira rozdający ulotki z programem (na koszulce miał wielki napis "Proszę zabrać mnie do Hagi). Protestujący, jak szybko zdążyłam zauważyć, mieli też zacięcie antywojenne (Tony Blair wciąż najsilniej kojarzony jest z inwazją Iraku). Był też inny chłopak, który udzielał wywiadu dziennikarce radiowej.
Karykatura Tony'ego Blaira na schodach katedry św. Pawła
Obwieszczenia na płocie "chroniącym" wyjście awaryjne z katedry Ciekawe było dla mnie to, jak różnorodne hasła i żądania mają "ludzie sprzed katedry". Są pacyfiści, greenpeacowcy, antykapitaliści, antyklerykałowie, hipisi, sprzymierzeńcy Palestyńczyków, rewolucjoniści, obrońcy praw Kurdów... Czy oni rzeczywiście wszyscy walczą o to samo? Czy każdy walczy o co innego? Trudno było mi się w tym połapać. Paradoskalnie, będąc w centrum wydarzeń, rozumiałam znacznie mniej, niż gdybym oglądała przekaz medialny. I może tak lepiej. Może lepiej przyjrzeć się samemu i samemu postarać się zrozumieć, a nie liczyć na interpretację z góry. Bo przecież prawda nie jest ani prosta, ani jedna... Wracając z placu św. Pawła, myślałam o osobowości tych ludzi. Jaką trzeba być osobą, żeby pójść i protestować? Czy może: jak bardzo trzeba być wściekłym, żeby wyjść na ulicę? Choć osobiście nie podoba mi się ani sposób, w jaki poczynają sobie brytyjskie banki, ani konflikt na Bliskim Wschodzie, ani wreszcie wojna w Iraku, nie wyobrażam sobie, żebym dołączyła do koczujących przy katedrze. Być może za mało wierzę w to, że mogłabym coś osiągnąć. Być może za mało boli mnie ta rzeczywistość. Może wreszcie odpycha mnie bycie w dużej grupie, gdzie ginie się wśród wielkości haseł. A może po prostu to wynik łagodnego usposobienia. A może kiedyś się jeszcze zaskoczę...? A co zrobilibyście Wy?
Protestujący w masce Guya Fawksa
sobota, 05 listopada 2011
Zagadką historii jest to, jak co najmniej 10 wydawców mogło się tak strasznie pomylić. Kto ciekaw jest mniej zagadkowych stron całej historii, powinien koniecznie wpaść do oksfordzkiej Bodleian Library, gdzie w tym tygodniu otwarta została mała, ale pasjonująca wystawa powięcona "Władcy much" (przy okazji celebracji setnej rocznicy urodzin pisarza). Zobaczyć można m.in. sam rzeczony manuskrypt, listy Goldinga do Monteitha dotyczące ustaleń tytułu powieści, a nawet rodzinne zdjęcia pisarza. Gorąco polecam. *** William Golding zdjęcie Goldinga pochodzi z dziennika Guardian (mam nadzieję, że się nie obrażą)
środa, 02 listopada 2011
Gay's the Word, 66 Marchmond Street, Londyn
Przewodnik Guardiana po niezależnych ksiegarniach Jedną z księgarni, która była moim letnim odkryciem, jest "The Bookshop" mieszcząca się w jednym z niewielkich, historycznych miasteczek Anglii – East Grinstead. Wspominam ją przed wpisaniem jej na naszą listę dlatego, że to dość unikatowe miejsce wymaga osobnej wzmianki głównie ze względu na swój charakter. "The Bookshop" ma idealnie zachowaną atmosferę strychu (zwłaszcza na pięterku) i doskonale zakonserwowany klimat tzw. tea roomu - czyli staroświeckiego miejsca serwującego tradycyjną, popołudniową herbatę. Ruch niewielki, obsługa przyzwoita, wybór ciekawy. Zdecydowanie polecam, jeżeli znajdziecie się w okolicy. Uroku dodaje też to, że księgarnia mieści się na ulicy, przy której mieści się najwięcej historycznych domów z czasów Tudorów. Księgarnia znajduje się też na guardianowej liście (czyżby dziennikarze gazety mieli też dostęp do moich prywatnych notatek?!).
The Bookshop, High Street, East Grinstead
Schody są wygodnym miejscem do wertowania zasobów regałów i czytania Inne sekcje katalogu Guardiana są już nieco rozczarowujące. Nie ma niezwykle wąskiej i znakomicie zaopatrzonej księgarni z Yorku, Cambridge nie pojawia się na liście wcale, a przy Oksfordzie brakuje genialnej Albion Beatnik, do której od jakiegoś czasu zaczęłam wpadać na przerwę na lunch i która z pewnością jest jedną z najlepszych niezależnych księgarni na Wyspach. Ba, jest właściwie moją ulubioną księgarnio-kawiarnią z prężnym programem muzyczno-poetyckim.
Kawiarniana część Albionu
Właściciele: pani i pies Druga część księgarni z widokiem na Walton Street Albion prowadzi swój klub książki, organizuje koncerty jazzowe, zrzesza poetów. Przede wszystkim jest cudownym miejscem, w którym można uciec od miasta i poczytać. I za to uwielbiam go najbardziej (herbata jaśminowa jest tylko bonusem). Czasami gra tam też ta pani: Przez chwilę po głowie krążyła mi myśl, żeby stworzyć spis najlepszych księgarnio-kawiarni, ale przecież sporo ich już mamy na naszej niezależnej liście, więc wystarczy, że je czymś odznaczę. Na pewno nie spisaliśmy jeszcze wszystkich najlepszych, więc czekam na Wasze propozycje (i uwaga uwaga, dziennikarze Guardiana ostrzą swoje ołówki, więc wiecie czego się spodziewać w najbliższym czasie w ich dodatku, prawda?)
czwartek, 27 października 2011
1.Angielka ze wschodnio-południowego pasa Wysp po rozmowie kwalifikacyjnej z Pakistanką, którą nazywa "Azjatycką kobietą":
Na straganie w dzień targowy |
Archiwum
Ostatnie wpisy
Zakładki:
Autorka
80 dni dookoła świata
Art art art
Ciekawe kadry
Kolorowe jarmarki
Literackie
Media
Na muzycznej fali
Organizacje
Pogranicza
Raj utracony
Wyzwania czytelnicze
Zyg-zag
Tagi
Najlepsze księgarnie w Polsce
 Najlepsze księgarnie świata
 Archipelag
Wyspy dobrej literatury  Debiut w Wyborczej
Zjednoczone Królestwo Książek  Kategorie:
© copyright
Prawa autorskie zastrzeżone. Kopiowanie bądź wykorzystywanie treści bloga bez zgody autorki jest zabronione. |
Z rozbawieniem przeczytałam najnowszy numer gazety prowadzonej przez studentów Uniwersytetu Oksfordzkiego The Oxford Student. Na pierwszej stronie tej żywej publikacji pojawił się artykuł zatytułowany "Spot the difference" (Rozpoznaj różnice) a poniżej dwa zdjęcia - jedno przedstawia rektora uniwersytetu w Oksfordzie prof. Andrew Hamiltona a drugi głowę uczelni w Cambridge - prof. Leszka Borysiewicza. Jak zaznacza jedna z cytowanych w tekście studentek, niepokojące jest to, że obaj są tak do siebie podobni: są białymi mężczyznami, w zbliżonym wieku (60-61 lat), obaj to naukowcy. Różni ich jedno: prawie 200 tys. funtów rocznej pensji.
Dziś podczas lunchu natknęłam się na ciekawe podsumowanie roku wydawniczego w Wielkiej Brytanii. Ciekawe w tym sensie, że duzi wydawcy poopowiadali w nim otwarcie o książkach, które przyniosły im największe przychody w 2011 roku. Lektura, przyznam, dość poruszająca.
W 2012 roku na dzień przed moimi urodzinami przypadnie 200 rocznica urodzin nikogo innego jak Charlesa Dickensa. W tym roku będzie miało miejsce wiele Dickensowych wydarzeń, począwszy od spotkań w nowo otwartym muzeum pisarza w Londynie, po pół-maraton dla fanów jego prozy (kto się na to pisze? :) ). Sama postanowiłam uczcić tą okrągłą datę lekturą Great Expectations, która to książka dziwnym trafem nie pojawiła się na moim regale w czasach dzieciństwa, co koniecznie, ale to koniecznie muszę nadrobić. Na Dickensie właściwie się wychowałam a jego książki miały dla mnie taką siłę rażenia, że do tej pory (choć musiało minąć z lat dwadzieścia parę) pamiętam dobrze perypetie Davida Copperfielda i Olivera Twista. Dickensowska atmosfera wielkiej przygody, ucieczki, pułapki i ciemnych, zimnych ulic XIX-wiecznego Londynu na zawsze pozostanie w mojej wyobraźni. W małym chołdzie wielkiemu mistrzowi przy zakładaniu tego bloga zapożyczyłam tytuł jednej z jego powieści do Tyglowych zakładek.
Przypadkiem natknęłam się na ciekawą akcję (zorganizowaną przez portal Lubimyczytac.pl z firmą Azymut), która może Was zainteresować i która dodatkowo jak ulał pasuje do mojej poprzedniej notki o 
Dawno, dawno temu pisałam o wystawie dotyczącej 
Środy i czwartki jeszcze do niedawna kojarzyły mi się z kinem. Oglądanie filmów późnym porankiem na dużym ekranie miało w sobie coś z grzesznej przyjemności. Miasto w pracy, a my z Belą zasiadałyśmy wygodnie w fotelu na projekcji z cyklu Big Scream (Wielki Krzyk - seanse dla rodziców z dziećmi do roku).
Melancholia, reż. Lars von Trier, 2011
Wczoraj byłam na znakomitym wykładzie. Do Oksfordu przyjechała Magda Heydel, znana polska tłumaczka literatury brytyjskiej, którą znacie chociażby z przekładów Virginii Woolf czy T.S. Eliota. Opowiadała o Miłoszowym przekonaniu o nieprzetłumaczalności jego własnej poezji i ścisłej kontroli, jaką sprawował nad każdym angielskim przekładem wierszy. Magda sama dobrze poznała tą szczególną cechę poety, bo pracowała z nim nad tłumaczeniem jego esejów tuż pod koniec jego życia. Interesującym apektem wykładu była dla mnie analiza przywiązania Miłosza do wyłącznie jednej sfery językowej pomimo tego, że mieszkał i tworzył w multietnicznym i wielojęzykowym środowisku (jest to pozycja zupełnie przeciwna do tej, którą zajmuje wielu współczesnych pisarzy m.in. z Chin, krajów arabskich czy Indii, którzy świadomie porzucają swoją narodową mowę i tworzą w języku angielskim, chociaż nie mają nad nim takiej władzy jak nad ojczystym). Rozmawiałyśmy o tym trochę przy kolacji a dzisiaj Magda miała z kolejnym Miłoszowym odczytem pojawić się w Rzymie. Trzymam kciuki, żeby udało jej się dolecieć, bo dzisiaj rzeczy na Wyspach są o wiele mniej pewne. Dziś na Wyspach jest wielki strajk.
Tradycyjnie udało mi się kompletnie przegapić moment publikacji mojego artykułu w Dwutygodniku. Tekst dostępny jest już od ponad tygodnia, nie jest jednak wcale za późno, żeby go przeczytać, bo książka, o której piszę, jeszcze przez pewnie kilka dobrych miesięcy nie będzie dostępna po polsku. A mowa o tegorocznym zdobywcy nagrody Bookera - krótkiej powieści Juliana Barnesa "The Sense of an Ending". Artykuł dostępny jest 
Oksfordzcy chłopacy przybrani w czerwone, listopadowe maki (w klapie) - brytyjski symbol pamięci.
W tym roku duża zmiana. Po kilku latach wielkich, koceptualistycznych prac (min. 
Przez ostatnie parę miesiący nie śledziłam na bieżąco wiadomości, a od połowy października, kiedy to wyrzekliśmy się abonamentu telewizyjnego, nie oglądałam właściwie żadnych. I przyznam szczerze, że mi tego wcale nie brakuje. Wczoraj podczas spaceru południowym brzegiem Tamizy teściowa powiedziała mi o antykapitalistycznym proteście, który zaczął się 15 października w Londynie i o którym, rzecz jasna, nigdy wcześniej nie słyszałam. Wiadomość mnie zafascynowała i postanowiłam natychmiast zmienić się z błogiego ignoranta w zaangażowanego obywatela. Poszłyśmy pod katedrę. Katedrę św. Pawła, to jest. Chciałyśmy sprawdzić, czy wciąż tam są.
"Cięcia kosztów wojny, a nie opieki społecznej"
Pytanie pierwsze: ile razy wydawcy odrzucili Williamowi Goldingowi rękopis "Władcy much"? Podpowiem, że każda odpowiedź wskazująca na liczbę poniżej dziesięciu jest nieprawidłowa. No dobrze, dokładnej liczby nie znamy, ale wiemy, że co najmniej dziesięciu wydawców uznało tekst powieści za niewarty publikacji. Co stało się z rękopisem, kiedy dotarł do wydawnictwa Faber and Faber? Został odrzucony. Co by się stało, gdyby "Władcy much" nigdy nie przeczytał młody stażem redaktor Charles Monteith? Powieść pewnie nigdy nie ujrzałby światła dzienniego. William Golding nie zdobyłby nagrody Bookera. Nie otrzymałby nagrody Nobla. I pewnie nie byłoby go też na liście "50 najbardziej znaczących, powojennych pisarzy Wielkiej Brytanii".
Pamiętacie nasz 
